Droom over Corona 2019


Afbeelding invoegen
  Voorspellende droom over Corona zomer 2019

Mijn Body Art atelier zat in de atoomkelder van het Mirror Centre. Via een stenen trap kwam je in de tuin uit. Een tuinslang was mijn waterkraan.
Houten pallets hingen aan de muur en deden dienst als kast. Aan schroeven hingen de kopjes. Overal hingen pruiken. Je was omringt door fotoshoot attributen en bodypaint verf.

Ik droomde over Corona en dat ik niet meer in het Mirror team zou passen. Voor januari moest ik weg zijn, anders kon ik niet meer bij mijn spullen komen.
Deze droom had ik 3x per week. De droom bleef terug komen ook als ik mijn ogen open deed en ze daarna weer sloot.
Dus besloot ik te luisteren.
Ik vroeg bij de receptie steeds naar de namen van de nieuwe medewerkers. Ik verwachtte Corona te horen, maar die naam bleef uit.
Omdat de droom bleef terugkomen besloot ik mijn ruimte voor de winter al leeg te gaan halen.
Ik deed er ruim 2 maanden over en tot het laatste moment bleven er boekingen binnenstromen.
Aan de boekingen lag het niet. Ik snapte er niks van.
Totdat het nieuws zich aankondigde begin 2020. Corona.... de rest weten we inmiddels.
Ik heb geleerd om geen associaties te maken. Vaak hoor ik iets waarvan ik nog niet kan weten wat het is...
De gidsen vertellen alles super duidelijk. Maar dat besef je vaak pas achteraf.

Tsunami
2004. Het was vlak voor kerst. Bij de Party Company was ik waarzegger. Dat was ik wel vaker als er iemand ziek was. Ik was altijd undercover. Pruik op. Jurkje aan. Tafel en 2 stoelen en een eyelijner om symbolen op de armen te kunnen tekenen. Er kwam een heel mooi meisje bij me zitten. Ze had lang stijl bruin haar en een grote bloem erin. Ze trilde helemaal. Ik vertelde haar dat ze niet zenuwachtig hoefde te zijn. Via de symbolen die ik op haar arm tekende vertelde ik haar verhaal. Ik hoorde het woord Tsunami en vroeg of dit haar achternaam was. Ze had een langere naam met veel p-s en r-en dus ik bood mijn excuus aan. Ik hoorde in mijn hoofd dat er een waarschuwing was voor water. Ze vertelde dat ze de dag hierna naar Sri Lanka zouden vliegen. Ze hadden een hutje geboekt bij het strand. Ze vertelde me dat ze me beloofde niet in de zee te gaan en ook niet in een ligbad. Toen hoorde ik 36 en vroeg naar haar leeftijd. Ze was pas in de 20 en het was ook niet haar huisnummer. Ze had een kindje en een man die ook op het feest was. We snapten er niets van en weer bood ik mijn excuus aan. Ik vertelde haar dat ik beginner was en ook nog veel moest leren. Ze vroeg of ze wel of niet in het vliegtuig moest stappen. In mijn hoofd hoorde ik het getal 36 veranderen en het schommelde van 33 naar 36 en weer terug. Ik vertelde haar dat ik haar niet haar vakantie wilde ontnemen en stelde haar voor om goed naar haar gevoel te luisteren. Ze zou opletten voor water...
Haar man kwam ook nog bij me zitten en had een heel ander verhaal.
Er bleven maar mensen bij me langs komen voor de readings. Ik wilde dat meisje van het begin van de avond nog even spreken. Het was erg druk. Aan het einde van de avond heb ik haar nog gezocht maar ze waren al van het feest verdwenen.
Een paar dagen later werd het wereldnieuws: Tsunami... de golf...
Een collega had het nieuws gezien. Een man die ze herkende als iemand die op het feest was geweest vertelde dat ze een hutje hadden aan het strand. Zijn vriendin was onwel geworden en hij zou thee gaan regelen in een dorpje.
Toen kwam de golf - de Tsunami. Zijn vriendin heeft het niet overleeft.
Als ik dit opschrijf krijg ik weer kippenvel in mijn benen en over mijn hele lichaam. Kippenvel is een soort van bevestiging voor de zuivere waarheid.
Een half jaar later kwam het Dirk van de Broek krantje uit. Tsunami was de koptekst. Erachter stond: 36 Nederlanders hebben de ramp niet overleeft...

Helderzien en heldervoelen:
Het mediumschap kent vele onderwerpen. Hierboven de voorspellende droom en het helder horen en de voorspellende tattoos omschreven.
Elke keer als ik mezelf een vraag stel over iets wat ik wil leren krijg ik antwoord. 
Zo zag ik bij mijn tante die kanker had toen de dokter riep. Haar arm wordt nu 2x zo dik. Ik zat in de kamer ernaast en zag het ziekte beeld als schermpje in de lucht. Ik zag een draad en een bobbel en de inhoudskleur en snapte hoe de kankerwoekering in elkaar zat.

Vervolgens vroeg ik me af of je met deze gave ook iemand kon genezen. Immers voor mijn tante die voor euthanasie had gekozen was het al te laat...

Het antwoord kwam een paar jaar later. Het was al laat toen mijn linkerarm heel erg pijn ging doen. De telefoon ging midden in de nacht. Er was een ongeluk gebeurd vlakbij St. Odilienberg. Een auto was tegen een andere auto aangereden. Tegenliggers waren dood. Mijn vriendin lag op de intensive care in Arnhem. Haar jongste zoon was dood. Haar 2 andere kinderen lagen elders in Nederland,. Het duurde een paar dagen voordat ik naar het ziekenhuis kon komen. De dokter wilde me eerst niet binnenlaten want ik was blank en zij een halfbloedje. Toen werd ze even wakker en vertelde de dokter dat we elkaar al heel lang kenden. Ik mocht de ziekenkamer in. Mijn linkerarm deed pijn. Zij had haar ogen weer gesloten. Ik pakte het laken op en pakte haar linker arm. Ik richtte mijn vingers richting haar elleboog. Er kwamen blauwe stralen uit mijn vingers die recht op haar elleboog afgingen. Ik wist dat het goed zat, maar besefte me ook dat als de dokter nu binnen zou komen dat hij me het raam uit zou gooien van schrik... Gelukkig deed ze haar ogen open en vroeg wat ik aan het doen was. Ik heb haar arm geheeld. Vanaf nu kon ze hem weer gebruiken.
Veel later toen ze allang weer in Amerika was belden we met elkaar. Ze vertelde dat we een initiatie hadden gekregen en dat we elkaar in de toekomst nodig zouden hebben...
Ik noem het lessen van boven. Samen met Wilhelmina Mc. Kittrick mijn jeugdvriendin die nu in Amerika woont geven we spirituele inzichten door. 

En nogmaals: Het mooiste wat me is verteld: Het is normaal als je het wel hebt en niet normaal als je het niet hebt.
Wat zou de wereld mooi zijn als we een zelfhelend vermogen zouden kunnen delen. Als intuitie de plaats van ego innam...
Als we alleen nog maar eerlijk en oprecht tegen elkaar zouden kunnen zijn... Ik ga ervan uit dat zo'n wereld bestaat en dat de mensheid in een evolutie zit. Op weg naar zelfinzicht en 1000 jaar vrede...